Άννα, Χρύσα και Χρήστος

Γεια σας, ονομάζομαι Άννα και υπήρξα εθελόντρια στο πρόγραμμα European Solidarity Corps.

 

Ως δασκάλα Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, θεώρησα ιδιαίτερα σημαντική και ωφέλιμη την επαφή με διαφορετικά εκπαιδευτικά συστήματα πέρα από αυτό της χώρας μου.

 

Παράλληλα, ο εθελοντισμός αποτελεί έναν ουσιαστικό τρόπο ανάπτυξης νέων δεξιοτήτων, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο.

 

Για όλους αυτούς τους λόγους, πήρα την απόφαση να συμμετάσχω ως εθελόντρια στην Ιταλία, μια εμπειρία που με εμπλούτισε με γνώσεις, εμπειρίες και νέες προοπτικές.

 

 

 

Η συμμετοχή μου στο πρόγραμμα European Solidarity Corps φέτος, στον οργανισμό Topophone στη Γαλλία, ήταν μια φανταστική εμπειρία που με σημάδεψε ουσιαστικά.

Μου έδωσε την ευκαιρία να ζήσω και να εργαστώ στην Τουλούζη, φέρνοντάς με πιο κοντά στους στόχους μου να ενταχθώ επαγγελματικά και κοινωνικά στην πόλη και να αποκτήσω εμπειρία στον χώρο των πολιτισμικών οργανισμών. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος βελτίωσα σημαντικά τα γαλλικά μου και ανέπτυξα τις δεξιότητές μου στον τομέα της πολιτισμικής επικοινωνίας, κάτι που με βοήθησε να προοδεύσω και να γίνω δεκτή σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στην Τουλούζη στον ίδιο κλάδο. Πέρα από την επαγγελματική εμπειρία, γνώρισα υπέροχους ανθρώπους και δημιούργησα φιλίες που θα με συνοδεύουν για μια ζωή. Ήταν μια εμπειρία που μου άνοιξε δρόμους, αλλά και την καρδιά μου, προς νέες προοπτικές και όνειρα.

 

Εισαγωγή : Οι έξι μήνες μου ως εθελοντής ESC στον ENIL δυστυχώς έφτασαν στο τέλος τους.

 

Σε αυτό το άρθρο θέλω να μοιραστώ όσα έμαθα μέσα από αυτή την εμπειρία, πώς εξελίχθηκα τόσο ως επαγγελματίας όσο και ως ανάπηρο άτομο, και πώς σκοπεύω να αξιοποιήσω όλα αυτά τα μαθήματα στη συνέχεια.

 

 

 

 

 

Η ανάγκη για αλλαγή

 

Το ταξίδι μου στο ESC ξεκίνησε από μια βαθιά ανάγκη για αλλαγή.

Τα τελευταία χρόνια ένιωθα εγκλωβισμένος στην Ελλάδα και αυτή η ευκαιρία μου φάνηκε ο ιδανικός τρόπος για να μάθω περισσότερα για την Ανεξάρτητη Διαβίωση, να αποκτήσω εργαλεία συνηγορίας που θα μπορούσα να μεταφέρω πίσω στη χώρα μου και, τέλος αλλά εξίσου σημαντικό, να γίνω πιο χειραφετημένος.

Κοιτάζοντας πίσω, πιστεύω ότι πέτυχα όλους αυτούς τους στόχους κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στο Βέλγιο.

 

Κατανοώντας τη δύναμη της αλλαγής πολιτικών

 

Όσον αφορά τον αγώνα για την ένταξη των ανάπηρων ατόμων, έμαθα πόσο καθοριστικό είναι να διεκδικούμε αλλαγές σε επίπεδο πολιτικών.

Η πρόοδος σε αυτόν τον τομέα είναι συχνά αργή και σύνθετη, όμως όταν επιτυγχάνονται θετικά αποτελέσματα, δημιουργούν ένα φαινόμενο ντόμινο που κάνει τον αγώνα για ίσα δικαιώματα λίγο πιο εύκολο για όσους ακολουθούν.

Πιο συγκεκριμένα, γνώρισα εκ των έσω τον τρόπο λειτουργίας της χάραξης πολιτικής στην ΕΕ, η οποία συχνά καθορίζει τον τόνο για τις εθνικές νομοθεσίες αναπηρίας. Επίσης, εξοικειώθηκα με ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία που χρησιμοποιούν οι υπερασπιστές των δικαιωμάτων των ανάπηρων ατόμων για να προωθήσουν την αλλαγή — τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (UNCRPD).

Κατά τη διάρκεια του ESC μου, παρευρέθηκα και κάλυψα αρκετές συναντήσεις και εκδηλώσεις που στόχευαν στην προώθηση πολιτικών οι οποίες διευκολύνουν την Ανεξάρτητη Διαβίωση των ανάπηρων ατόμων σε ολόκληρη την ΕΕ. Το να βλέπω τη συνηγορία να εφαρμόζεται στην πράξη σε αυτό το επίπεδο ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικό.

 

Mαθαίνοντας για την Ανεξάρτητη Διαβίωση

 

Ο χρόνος μου στην ENIL ήταν επίσης η πρώτη φορά που είχα Προσωπικό Βοηθό — και ελπίζω να μην είναι η τελευταία.

Όσο ζούσα στην Αθήνα, δεν μπορούσα καν να φανταστώ πώς θα ήταν να έχω Προσωπικό Βοηθό ή πόσο ωφέλιμο θα μπορούσε να είναι, καθώς δεν υπήρχε καμία δυνατότητα πρόσβασης σε τέτοια υποστήριξη στην Ελλάδα.

 

Τώρα, έχοντας αυτή την εμπειρία από πρώτο χέρι, κατανοώ πόσο κεντρικός είναι ο ρόλος της Προσωπικής Βοήθειας στη χειραφέτηση των ανάπηρων ατόμων. Οι δικές μου ανάγκες σε Προσωπική Βοήθεια δεν είναι οι υψηλότερες, παρ’ όλα αυτά η ύπαρξη ΠΒ μού επέτρεψε να ανησυχώ λιγότερο για την επιβίωση και να επικεντρωθώ περισσότερο στο να ζω πραγματικά.

 

Έμαθα επίσης για τις βασικές αρχές της Ανεξάρτητης Διαβίωσης και εκείνη που με σημάδεψε περισσότερο — πέρα από την Προσωπική Βοήθεια — ήταν η σημασία της αποϊδρυματοποίησης.

Έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε ότι τα ιδρύματα είναι ένα αναγκαίο κακό, όμως αυτό συμβαίνει μόνο λόγω έλλειψης γνώσης, κατανόησης και ουσιαστικής συμμετοχής των ανάπηρων ατόμων και των Οργανώσεών τους στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

 

Ειδικός Επικοινωνίας

 

Ως μέλος του τμήματος επικοινωνίας της ENIL τους τελευταίους έξι μήνες, απέκτησα πολύτιμες γνώσεις και δεξιότητες που θα μεταφέρω στο μέλλον στο έργο μου για τη συνηγορία των δικαιωμάτων των ανάπηρων ατόμων.

Έμαθα πώς να διαχειρίζομαι έναν ιστότοπο, να γράφω πιο δυνατά άρθρα και newsletters, να σχεδιάζω προωθητικές καμπάνιες, να οργανώνω διαδικτυακά σεμινάρια, να δημιουργώ γραφιστικό υλικό για εκδηλώσεις και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και πολλά ακόμη.

Μέσα από αυτή την εμπειρία, ανέπτυξα μια βαθύτερη κατανόηση των δεξιοτήτων και της γνώσης που απαιτούνται για να είναι κανείς ένας αποτελεσματικός επαγγελματίας επικοινωνίας — και είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω να βελτιώνομαι ακόμη και μετά την αποχώρησή μου από το Βέλγιο.

 

Πραγματική ανεξαρτησία

 

Το να γίνω πιο ανεξάρτητος ήταν ένα από τα σημαντικότερα προσωπικά οφέλη της εμπειρίας μου στο ESC.

Ήταν η πρώτη φορά που έζησα εντελώς μόνος μου, και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη στιγμή για να αναλάβω αυτή την πρόκληση από αυτή την εθελοντική διαδρομή.

Η ύπαρξη Προσωπικού Βοηθού μού έδωσε τον χρόνο και τον χώρο να προσαρμοστώ, να πειραματιστώ και να βρω τον δικό μου τρόπο να κάνω τα πράγματα — με τους δικούς μου όρους.

 

Κοιτώντας στο μέλλον

 

Καθώς αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου έκλεισε, νιώθω ενδυναμωμένος και εμπνευσμένος.

Επιστρέψα στην Ελλάδα με πιο ισχυρή αίσθηση του εαυτού μου, βαθύτερη κατανόηση της συνηγορίας για τα δικαιώματα των ανάπηρων ατόμων και ανανεωμένη δέσμευση να βοηθήσω και άλλους να βιώσουν την ελευθερία και την αξιοπρέπεια της Ανεξάρτητης Διαβίωσης.

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλο το προσωπικό της ENIL που ήταν πάντα δίπλα μου για να με βοηθήσει να εξελιχθώ — και ιδιαίτερα τον επόπτη μου, τον Michael, όχι μόνο για τα εργαλεία και τη γνώση που μου προσέφερε ώστε να ενισχύσω τις επικοινωνιακές μου δεξιότητες, αλλά και για την ελευθερία που μου έδωσε να εκφραστώ και να δημιουργήσω.

This project was co-funded by the European Commission.